सुरुवातीचं प्रेम पहिल्या गोष्टींनी भरलेलं असतं: पहिली सहल, पहिलं भांडण, एकत्र केलेला पहिला स्वयंपाक. काही वर्षांनी पहिल्या गोष्टी संपतात, आणि सोबतीचा आराम, जो चांगलाच असतो, हळूहळू ऑटोपायलटमध्ये बदलतो. उपाय वेगळा जोडीदार नाही. त्याच जोडीदारासोबतचे वेगळे अनुभव हा उपाय आहे.
रुटीन भावना का सपाट करतं
मेंदू बदल लक्षात घेतो आणि जे तसंच राहतं त्याकडे दुर्लक्ष करतो. फ्रीजच्या आवाजाकडे दुर्लक्ष करायला हे उपयोगी आहे, सोफ्याच्या पलीकडच्या माणसासाठी कमी उपयोगी. ओळख सुरक्षितता देते, पण त्यातून माणूस अदृश्यही होतो.
एकत्र नवेपणा काय करतो
नात्यांवर संशोधन करणाऱ्यांना, विशेषतः आर्थर एरन यांच्या “सेल्फ-एक्सपान्शन” मॉडेलशी जोडलेल्या कामात, असं दिसलं की नवीन आणि थोड्या आव्हानात्मक गोष्टी एकत्र करणारी जोडपी, आनंददायी पण ओळखीच्या गोष्टींना चिकटून राहणाऱ्या जोडप्यांपेक्षा नात्यात जास्त समाधानी असल्याचं सांगतात.
महत्त्वाचा शब्द आहे एकत्र. शेजारी बसून घेतलेला नवा अनुभव शेजारच्या माणसाशी जोडला जातो.
नवं म्हणजे मोठं असं नाही
- आजवर कधीही न फिरलेली गल्ली किंवा वस्ती.
- दोघांनाही नीट उच्चारता न येणारं खाद्यपदार्थांचं एखादं नवं प्रकरण.
- दोघंही नवशिके असतील असा एखादा क्लास.
- ओळखीच्या गोष्टीला एक वळण: तेच हॉटेल, पण यावेळी तुम्ही एकमेकांसाठी ऑर्डर करता.
वर्षातून एकदा केलेल्या महागड्या सहलीपेक्षा लहान आणि वारंवार येणारा नवेपणा जास्त काम करतो.
याला कष्ट नाही, व्यवस्था बनवा
जोडप्यांकडे कल्पनांची कमतरता क्वचितच असते; एक निवडण्याची ऊर्जा कमी पडते. नवेपणा वेळापत्रकात टाका, सरप्राइज ॲक्टिव्हिटी असलेली साप्ताहिक विधीची रात्र, म्हणजे तो कोणाच्याही मूडवर अवलंबून राहत नाही. Scratchy Moments ची संपूर्ण रचनाच हीच आहे.
