ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜੋੜੇ ਇਸ ਲਈ ਡੇਟ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ ਕਿ ਪਿਆਰ ਘਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਛੱਡਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਉਸੇ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ ਕੀ ਕਰੀਏ?”, ਤੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਤੈਅ ਡੇਟ ਨਾਈਟ ਸਵਾਲ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰੋਮਾਂਸ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਚਾਨਕ ਪਲੈਨ ਲਈ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ
ਅਚਾਨਕ ਪਲੈਨ ਤਾਂ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਤਾਕਤ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਿਆਲ ਹੋਵੇ। ਦਫ਼ਤਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਫ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਮੇਲ ਘੱਟ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਢਰਰਾ ਹੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਮ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, “ਵੀਰਵਾਰ ਸਾਡਾ ਹੈ”, ਤੇ ਹਫ਼ਤਾ ਆਪੇ ਉਸ ਦੁਆਲੇ ਸਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਲੈਅ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ
ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਖੁੰਝੀ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਹਾਰ ਗਏ। ਮਹੀਨੇ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਇੰਨੀ ਢਿੱਲੀ ਹੈ ਕਿ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਭ ਜਾਵੇ।
ਉਹ ਲੈਅ ਚੁਣੋ ਜੋ ਨਿਭਾ ਸਕੋ। ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੈਚ ਕੀਤਾ ਕਾਰਡ ਆਦਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਗਲਵਾਰ ਖੁੰਝ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਪਲੈਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ
ਰਸਮ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਆਪ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਨਵਾਂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸੈਰ ਤੇ ਸਸਤੀ ਚਾਟ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
- ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਚੁਣੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ।
- ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ: ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਮਾਈਂਡਰ ਸਮੇਤ।
- ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਮੰਨ ਲਓ, ਜਿਵੇਂ ਫ਼ੋਨ ਉਲਟੇ ਰੱਖਣੇ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਚੋਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿਓ
ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡੇਟ ਨਾਈਟਾਂ ਦਮ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੋਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿਓ, ਆਈਡੀਆ ਵਾਲੇ ਮਰਤਬਾਨ, ਤਾਸ਼ ਦੀ ਗੱਡੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਐਪ ਦੇ, ਤਾਂ ਬਹਿਸ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹਾਂ ਕਹਿਣੀ ਹੈ।
